Datasets:

fosters
/

Antuan_de_Sent-Ekziupiery_Planieta_ludziei_all

audio audioduration (s) 4.03 27.7	text stringlengths 13 308	duration float32 4.03 27.7
	Самалёт. Не гэта важна, Гіёмэ, што тваё рамяство прымушае цябе дзень і ноч назіраць за прыборамі,	11.84
	падтрымліваць раўнавагу па гераскопах, услухоўвацца ў дыханне матораў, абапірацца на пятнаццаць тон металу.	11.59
	Задачы, якія ўзнікаюць перад табой, гэта ўрэшце задачы агульначалавечыя.	7.83
	Па гэтаму ты ў сваёй аснове непасрэдна датычны да высакароднасці горца.	10.13
	Як часта ў прорве нялёгкіх начэй ты прагнуў, каб там,	5.82
	далёка на ўсходзе, над чорнымі нетрамі зямлі, узнік першы слабы пробліск, першы сноп святла. Здаралася, ты ўжо рыхтаваўся да смерці,	13.99
	але ў морак упаволі прабівалася гэтая дзівосная крынічка і вяртала табе жыццё.	9.93
	Карыстанне мудрагелістым начыннем не ператварыла цябе ў сухога тэхнара.	7.93
	Мне здаецца, тыя, каго жахае імклівы тэхнічны прагрэс,	6.9
	проста блытаюць мэту і сродак. Сапраўды, той, хто дамагаецца адзіна матэрыяльнага дастатку,	9.13
	не пажынае нічога, дзеля чаго варта жыць. Але машына не мэта,	6.74
	самалёт не мэта, ён прылада. Гэткая ж прылада, як плуг.	7.89
	Калі нам здаецца, быццам машына вядзе чалавека ў прорву, то гэта магчыма таму, што мы пакуль	8.14
	яшчэ не можам ацаніць такія бліскавічныя перамены, якія выпалі нам на долю.	7.13
	Што значыць стагоддзе гісторыі машыны ў параўнанні	6.7
	з дзвюма сотнямі тысяч гадоў гісторыі чалавека?	7.15
	Мы з цяжкасцю ўжываемся ў сучасны краявід шахтаў, электрастанцый.	7.49
	Мы толькі пачынаем абжываць гэты новы дом, які яшчэ нават не закончылі будаваць.	7.38
	Так імгненна ўсё зыначылася вакол нас. Чалавечыя адносіны, умовы працы, звычаі, нават сама наша псіхалогія карэнным чынам змянілася.	14.86
	Паняцце разлукі, адсутнасці, адлегласці, вяртання	6.57
	ўжо не месцяць у сабе ранейшай сутнасці,	6.03
	хоць словы засталіся і тыя ж самыя. Каб спасцігнуць цяперашні свет,	7.96
	мы карыстаемся мовай, якая адпавядала свету ўчарашняму.	7.47
	І нам здаецца, што некалі жыццё лепей адпавядала нашай натуры.	6.93
	Але гэта адзіна таму, што яно лепей адпавядае нашай мове.	7.57
	Кожны крок наперад спакваля ўсё болей аддаляў нас ад звычак, засвоеных намі з такой цяжкасцю, і цяпер мы сапраўды	12.04
	эмігранты, якія яшчэ не стварылі сваёй айчыны.	8.51
	Усе мы маладыя дзікуны, якіх прыводзяць у захапленне новыя цацкі.	8.34
	Нашы палёты на самалётах не маюць іншага сэнсу. Самалёт паднімаецца ўсё вышэй, лётае ўсё хутчэй.	9.49
	Мы забываем, дзеля чаго мы змушваем яго ляцець хутчэй.	6.01
	Пакуль сам палёт бярэ верх над мэтай палёту. І гэтак усюды і ва ўсім.	8.12
	Салдат, які заваёўвае землі для імперыі, бачыць сэнс жыцця ў заваяваннях.	8.08
	Салдат з пагардай глядзіць на каланіста. Але ж ён дзеля таго і ваяваў, каб на заваяваных землях пасяліўся каланіст.	11.5
	У гарачцы нашых наступальных зрухаў мы прымусілі людзей служыць пракладванню чыгунак,	9.91
	збудаванню заводаў, свідраванню нафтавых шчылін.	6.02
	Мы трошкі забылі, што ўзводзім гэтыя збудаванні дзеля таго, каб яны служылі людзям.	8.05
	Наш настрой у час заваёвы быў настроем салдат. Але цяпер	7.78
	нам трэба стаць пасяленцамі. Нам трэба абжыць	8.21
	гэты новы дом, які яшчэ не мае свайго завершанага аблічча.	7.44
	Для адных ісціна заключалася ў тым, каб пабудаваць, для іншых яна цяпер, каб абжываць.	10.47
	Безумоўна, дом наш паступова стане болей людскім. Сама па сабе машына, чым болей дасканаліцца,	9.12
	тым болей засланяецца тою роллю, якую яна прызвана выконваць.	6.85
	Здаецца, што ўсе намаганні чалавека ў прамысловасці, усе яго разлікі,	5.92
	усе яго бясконцыя ночы над чарцяжамі імкнуцца толькі да аднаго — да прастаты, як, да прыкладу, спатрэбіўся вопыт шматлікіх пакаленняў,	16.41
	каб з цягам выявіць лінію калоны, корпуса карабля ці фюзеляжа самалёта і надаць ёй	10.75
	беззаганную чысціню ліній грудзей ці пляча.	5.57
	Здаецца, што праца інжынераў, чарцёжнікаў, калькулятараў у канструктарскіх бюро	7.16
	толькі ў тым і заключаецца, каб глянцаваць і згладжваць, спрашчаць вось гэты стык,	10.03
	ураўнаважваць вось гэтае крыло датуль, пакуль яно перастане кідацца ў вочы,	6.79
	калі ўжо бачыш, убачыш не крыло, прымацаванае да фюзеляжа, а	7.22
	нейкую цудоўна разгорнутую форму,	6.12
	нарэшце пазбаўленую сваёй абалонкі, нейкае адвольнае, цудадзейна знітаванае адзінства, адзінства паэмы.	13.85
	Здаецца, што дасканаласць дасягаецца не тады, калі няма	5.77
	ўжо чаго дадаць, а тады, калі няма чаго адкінуць.	5.58
	У канцы свайго развіцця машына амаль перастае быць машынай.	5.22
	Дасканаласць вынаходніцтва, такім чынам, мяжуе з адсутнасцю вынаходніцтва.	10.87
	Цудоўна, што тэхнічная прылада паступова пазбаўляецца сваёй відавочнай механічнасці, і рэч	8.88
	паўстае перад намі ў такім натуральным выглядзе,	6.82
	як адшліфаваная морам галька. Цудоўна і тое, што з цягам карыстання	9.39
	машына паступова прымушае забыцца пра яе.	6.31
	Некалі мы мелі справу з вельмі складаным механізмам.	6.04
	Але сёння мы забываемся, што матор круціцца. Ён нарэшце стаў адпавядаць сваёй функцыі, якая заключаецца ў тым, каб круціцца.	13.02
	Гэтак, як сэрца б'ецца, а мы ўжо не звяртаем на яго ўвагі.	6.91
	Гэтая ўвага ўжо не паглынаецца прыладай. Вызваліўшыся ад прылады, але пры яе пасрэдніцтве,	11.82
	мы зноў набываем усю тую ж вечную прыроду,	8.12
	прыроду садоўніка, мараходца і	7.5
	паэта. З вадою, з паветрам мае справу лётчык,	7.97
	калі адрываецца ад зямлі. Калі маторы запушчаны, калі машына ўжо плужыць мора,	7.63
	гандола яго адзываецца, быццам гонг, на ўдары хваль,	7.36
	і пілот усім целам адчувае гэтае напружанае трымценне.	6.71
	Ён адчувае, як гідраплан, набіраючы хуткасць, з кожнай новай секундай усё пакорлівай перадае яму ўладу над сабой.	12.11
	Ён адчувае, як у гэтых пятнаццаці тонах металу выспявае дазвол яму на ўзлёт.	14.17
	Лётчык кладзе рукі на рычагі кіравання і паступова, нетаропка,	7.97
	яго нікчэмныя далоні прымаюць гэтую ўладу	6.03
	як дар. Ён завалодвае гэтым дарам,	7.18
	і металёвыя органы сістэмы кіравання ператвараюцца ў вестуноў	8.31
	ягонай магутнасці. Калі яна канчаткова саспее,	7.85
	тады адным рухам, плаўнейшым ад таго, якім падбіраецца плод,	8.6
	лётчык узнімае машыну над водамі і вядзе яе ў нябёсы.	10.66
	Аазіс. Я столькі нарасказваў пра пустыню,	6.73
	што перш чым зноў загаварыць пра яе, мне хацелася б апісаць адзін	6.79
	аазіс. Той, які паўстае зараз перад маімі вачыма, тоіцца не ў Сахары.	7.24
	Але самалёт валодае яшчэ адным дзівосным дарам. Ён здольны імгненна перанесці вас у самае сэрца невядомага.	12.04
	Вы толькі што, нібы вучоны-біёлаг, са спакойным сэрцам разглядвалі чалавечы мурашнік,	7.45
	гарады на раўнінах, да якіх, нібы да зорак, збягаюцца ўсе дарогі, што быццам крывяносныя сасуды сілкуюць іх сокам палёў.	10.1
	Але раптам закалацілася стрэлка вышынямера,	5.66
	і невядомая зялёная плямка пад вамі робіцца цэлым сусветам. Вы —	10.15
	За агароджай якога-кольвечы саду часам тоіцца болей таямніц, чым за кітайскай сцяной.	7.7
	І душа дзяўчынкі, ахавана маўчаннем куды надзейней, чым адзінокі аазіс неабсяжнасцю пяскоў Сахары.	11.12
	Раскажу пра адну сваю вымушаную пасадку. Гэта здарылася ў далёкай Аргенціне пад Канкордыяй, але магло адбыцца і ў любой іншай мясціне. На свеце так багата цудаў.	18.02
	Я прызямліўся пасярод поля і нават не падазраваў, што неўзабаве траплю ў цудоўную казку.	7.89
	Ні ў прыязнай сямейнай пары, якая падабрала мяне, «Паначуйце ў нас», ні ў іхнім старэнькім фордзе не было нічога надзвычайнага.	10.85
	І вось за чарговым паваротам паказаўся невялічкі гаёк, абліты месячным святлом, а за ім — дом.	9.47
	Які дзіўны дом. Нізкі, масіўны, амаль што крэпасць.	6.34
	Спавіты легендамі замак, які быццам манастыр прапаноўваў за сваім парогам такі ціхі, такі спакойны, такі надзейны прытулак.	12.25
	Нечакана з'явіліся дзве дзяўчыны. Яны дапытліва агледзелі мяне, быццам стражылі варот пільна ахоўваемага царства.	11.08
	Малодшая злёгку надзьмула вусны, пастукала па зямлі нядаўна зрэзаным кіёчкам.	5.83
	Нас пазнаёмілі, дзяўчаты моўчкі з цікаўнасцю і недаверам падалі мне рукі і зніклі.	9.13
	Гэта і развесяліла мяне, і замілавала. Усё адбылося так проста, маўкліва і хутка, нібыта мне шапнулі, што пачынаецца таямніца.	12.35
	«Але, але, яны ў нас дзікункі», — сказаў бацька. Мы зайшлі ў дом.	6.35

End of preview. Expand in Data Studio

Планета людзей

Аўтар / Author: Антуан дэ Сэнт-Экзюперы
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)

Аўдыё нарэзана з арыгінальнага запісу ў зыходнай частаце дыскрэтызацыі (native), мона, фрагменты да 30 секунд. Частка калекцыі Belarusian Audiobooks (native).


Радкоў у датасеце	2,808
Працягласць	6 гадз 42 хв
Частата дыскрэтызацыі	44100 Hz
Каналы	мона
Даўжыня фрагмента	да 30 с

Структура

Кожны радок змяшчае:

audio — аўдыёфрагмент (native SR, мона, ≤30 с)
text — транскрыпцыя (Gemini + двайное ASR выраўнаванне)
duration — даўжыня фрагмента ў секундах

Апрацоўка

Аўдыёкніга разбіта на фрагменты (≤30 с) і нарэзана з арыгінальнага аўдыё ў зыходнай якасці. На краях кожнага фрагмента застаецца ≤200 мс арыгінальнай цішыні плюс 100 мс сінтэзаванай. Упэўненасць выраўнавання транскрыпцыі ≥ 0.95.