Datasets:

fosters
/

vasil_zue_nok_syaliba_all

audio audioduration (s) 7.51 24.3	text stringlengths 37 195	duration float32 7.51 24.3
	Сяліба. Паэма Васіля Зуёнка. Дыялог праз гады і ростані, перамоўлены з самім сабою.	12
	Агнём вазьміся час той і той дзень. Я памяць крэсліў безліччу дарог. Я памяць засціў стромамі падзей.	16.389999
	Я зноў к табе, вясны маёй парог, на сцежкі тыя, дзе цябе сустрэў.	8.46
	Хай словы, як пялёсткі, ападуць да родных берагоў, да родных стрэх, на споведзь сэрца грэшнае вяду.	12.54
	Той край імшарны, з сумам верасоў, дзе цар ядловец,	8.29
	нізенькі пярэстар. Дзе цецярук пад чорнае крысо хавае ў дождж па сем цяцер пярэстых.	10.98
	Дзе валіць з ног цвярэзнікаў чабор, нібы першак найпершай самай пробы. Дзе выжыла адно найменне: бор,	13.6
	як выспа паміж лядаў-расцяробаў. Дзе прагная сасна дае засеў і б'юць крыніцы з вечнаю надзеяй.	12.04
	Дзе з году ў год ляснік Якім лысеў, і маткі-старадрэвіны радзелі. Той край — мая радзіма.	11.81
	Між лясоў асеў бягляк-язычнік днём асеннім. Дуброву спляжыў вогненнай касой і кінуў на гарэлле жменю семя.	14.28
	Затым на ўсход схіліўся: «Сонцу слава!». На захад пакланіўся Перуну.	10.81
	Жытло зляпіў, з літвінкаю бялявай абжыў за ноч глухую старану.	8.54
	Той край — мая радзіма. Дзве ракі, як дзве рукі, сялібу абдымалі. З лукі тугія стрэлы, шчупакі ў гаршчок на юшку самі заляталі.	16.860001
	Далёкі сон… як быццам тут была я. Знаёма ўсё і незнаёма ўсё.	11.68
	Ты ведаеш, дарога палявая, які мы боль з табой удзвюх нясём.	8.27
	Вясна здала апошнія залікі, а там і лета, тэхнікум, бывай! Вясна цвіла, уладна хтосьці клікаў, слухмяныя мы беглі ў белы гай.	14.91
	Ты, пчолачка, пчолка яркая, ты вылеці за мора, ты вынесі ключыкі, ключыкі залатыя, ты замкні зімачку, зімачку сцюдзёную, адамкні лецейка, лецейка цёплае.	17.120001
	Бярозы песню на руках насілі людзям паслухаць, нівам, паплавам.	8.32
	Арэха крохкае па кропельцы-расіне пра цішыню вяртала гукі нам.	9.74
	Я па сцяжынках лётала, сабраць каб у песню зноўку гэты перазвон. І раптам… «Тьфу ты, напалохаў, дзядзька!».	11.16
	«Дзень добры, цётка! Ява ты ці сон?». Сябровак я дадому не гукала.	13.82
	Ліст атрымаў я дзіўна нечаканы. За дзёрзкасць хай даруе мне ўсявышні,	9.28
	што ад яго свой позірк мнагагрэшны адвёў я дзеля спраў зямных, нікчэмных. Не раз я чуў, што вы	11.13
	руплівец шчыры лясоў і рэк, і жыўнасці бясслоўнай, і мысліце, што край пад небам слаўны красой і песняй быць павінен шчодры.	12.36
	Таму надзею маю, што свой голас далучыце да нашае малітвы, каб крутаяр, крыніцамі славуты, не быў засушан значаю агулам. Плоць напаіць вады хапае ў Бога.	16.77
	Але як талінка канавай стала, струмені не цудадзейныя слабеюць, і чым цяпер	9.94
	душы спатоліць смагу? Парушана гармонія ў прыродзе. Сябе царом над ёй смяротны мысліць.	10.31
	У велічы і гонары забыўся, што ён часцінка тут, не заваёўнік, што ён азначан мудрасцю і словам, каб у прыродзе добры лад трымаўся. Бог не даруе дзёрзкай непакоры. Усё ад неба ў гэтым існым свеце.	20.57
	Бог дасць і мір, і ласку нашай хаце. З тым бласлаўляю вас. Айцец Лявонцій.	12.77
	Надрыўна звон царкоўны на вячэрню аблуднікаў грахі замольваць клікаў. Над святасцю	10.44
	гракі кружылі з крыкам, як душы, што прасілі адпушчэння.	8.49
	Смуткуй, Лявон, айцец наш самазваны. У сялібнай цудатворная крыніцы не прагнуць маладзіцы прычасціцца, і на званіцы ў святасці не глянуць.	17.129999
	Ды боязна. Наўтворым мы пустошы. Мужуе дзед. «Канешне, пакарэнне. Ды прыгажосць такую на глумленне пускаць ці варта, за якія грошы?	16.25
	Не бацька і не матка нам балота. Пад корань рэж! А нача, а крыніцы? Ім	10.07
	не канаве гэтай пакланіцца, хай прыйдзе ўнук, стаптаўшы вёрстаў боты». Ім не канаве. Мусіць, быць і ноччу, праз сон трывога смутная карцела,	14.47
	і мара запаветная нясмела ў сэрцы зноў прыгледзела куточак, праект дыпломны, што пасля авацый мышам архіўным кінуць на з'ядзенне з пяцёркай за наіў і летуценне.	16.75
	Што ж, еду ў Мінск і зноў абараняцца. Хай пераможа паляпшэнне рэк. Над іх калыскай хай лясы ўзыходзяць.	15.31
	Парушана гармонія ў прыродзе. Дапамажы прыродзе, чалавек.	7.83
	Вёска мая, спадапсівераных падстрэшшаў. Кожны раз, як на блуднага сына, глядзіш на мяне і молішся за грэшнага,	14.56
	што карміцельку бабылкай пакінуў. Глядзіш у сэрца маё па-мацярынску і пакутуеш:	11.04
	«Адкуль жа ў ім столькі холаду, калі не вярнуўся пад дуб з ліповай калыскай? Пакаціўся па свеце жолудам…»	11.28
	Глядзіш у вочы мае: «На валасоў несталь. Палысеў. Знаць, і лёгкі хлеб цяжкаваты…»	12.23
	І горка ўсміхаешся: «А колькі ж нявестак падушкі ладзіла ў Васілёву хату!»	9.85
	Глядзіш на рукі мае, на вузлаватыя пальцы: «Ім бы плуг ды каса на ўцеху. І быў жа, помніцца, не зломкам мальцам, а вось на табе, ад зямлі з’ехаў…»	16.59
	Адна дарога, маці хросная, хавае мару за гадамі. Другая, мудрая і простая:	8.64
	«Жыві, як Ева пры Адаме, пад’еж ды спі сабе па-райску, ані трывог, ані загадак…»	8.91
	А дзе дарога ў дзень той майскі, якім схавана даляглядам? Скажы, прырода,	9.01
	ці не гэтак, як сэрца вечнае жаночае, і ты на ростанях сусвету з усіх шляхоў адзін высочваеш?	10.81
	Сплыве бяда вадою талаю, узыдзе некалі каханне за ледзянымі пераваламі, як дасканаласць на змярканні.	12.33
	Ты з ёй не знаешся, прырода. Тваё змярканне — новы ранак. І ўсё ж трымаць адзін ісподак жыццё, з табою мы абраны.	15.55
	Мы на дарозе той вялікай ідзём упоручкі, як сёстры, каб нехта непрабудна дзікі не паднімаў сякеры вострай.	14.27
	Пагост, лясная вёска. Ні золата, ні срэбра.	7.67
	Грудок зямлі, бярозка і колькі хочаш неба з асеннімі вятрамі, са снежным карагодам, у залачонай раме ўсходаў і заходаў.	15.04
	Як паміралі продкі, зусім не з ласкі боскай, прадоўжыць век кароткі ішлі ў лясную вёску.	10.91
	Былі лесавікамі прапрашчуры няверцы, і памяць, нібы камень, давіла смуткам сэрцы і клікала пад шаты разложыста густыя. Над векавечнай хатай у кронах сонца стыне.	19.26
	Глунае адгалоскам душа лясная продкаў. Пагост, лясная вёска,	9.46
	старых бяроз чаротка. Няма апоры болей, лясныя нікнуць шумы, і адцвітаюць болем лясныя нашы думы.	12.75
	Пагосты, як фарпосты, без арміі зялёнай. Ідзі на гэту ростань.	9.35
	Там ціха шэпчуць кроны. А ці помніш ты, як бывала, і варона ў бары кукавала?	10.89
	На бязлессі ж падаць галасочак і зязюля не хоча.	8.8
	Будзе нехта ў радасці весняй, будзе вецер гнёзды люляць, не спахмурыцца ластавак песня, не сарвецца з арбіты зямля, калі сэрца маё пагасне.	16.49
	Знаю, кропля не ўзвесніць грудзі і труну маю не спапяліць.	9.66
	Толькі рэхам хай сон мой абудзіць, хай у сэрцы журбой зазвініць хоць адна слязінка твая.	18.040001
	Тлен і квітненне, чадны змрок і яснасць. У буйстве сіл кругаварот прыроды. У буйстве сіл — яе адзіны сродак адолець смерць і стаць крыніцай часу.	17.299999
	У вогненна халодным карагодзе не хоча нам руку падаць бязмежнасць. Саперніцтва з прыродай —	10.66
	непазбежнасць, як непазбежнасць — розум у прыродзе. Мы ўзышлі на светлую вяршыню, мы ісціну пазнаць даўно гатовы.	14.41
	А вартасці рачулак і фатонаў чаму дзікунскім мераем аршынам? Саперніцтва — яно не бой крывавы,	10.3
	а толькі шлях будзённы гартавання. Вада і сталь, дарога і чаканне, крыло і неба, забыццё і слава.	9.67
	Ёсць у прыроды хворачы ліхія. Хто, як не мы, ёй у бядзе паможа?	9.47
	Але ж ці толькі хірургічны ножык у ход пускаць нам з лямантам: «Стыхія!»?	11.17
	Трасамі, — дзед расказваў, — ды за макаўку і паляцела ўсё ў тартарары.	11.21
	Царква, Хрыстос Лявонціем аплаканы, і роспісу забыты цуд стары.	9.01
	І песня, чалавечая бяссонніца, кавалкам фрэскі да мяне прыйшла. Ці веяло пралескай вока Багародзіцы, дзяўчыны, што ў балоце смерць знайшла?	17.290001
	На свет і на мяне глядзела здзіўлена. Не, пад тынкоўкай зрок не анямеў.	8.71
	Ці прагна любавалася радзімаю? Ці помачы вымольвала ў мяне?	8.56
	Калі ж хмурынкай сонца ахіналася, туманіўся пагляд, цямнела сінь. Ці ёй рука чыясьці ўспаміналася?	12.81
	Халодная. «Спагады не прасі!» Вось і ўсё.	9.3
	Дыялог канчаецца мой з табою? Ці з роднай зямлёю?	9
	А можа, з самім сабой? Сняцца рэкам крыніцы, крыніцам лясы,	10.51
	сніцца зерню зялёнае вецце, веццю птушак вясновія галасы, птушкам крылы,	10.9
	а крылам вецер. А ці ёсць неадступная мара ў мяне? Што спытаць?	10.21
	Адказаць паспрабуйце. Не, я сэрцам пакуль што не скамянеў,	9.77
	праразаецца думка ў бунце: не такі мой народ, каб змяняць на капшук лёс і славу роднага краю.	12.12
	А што ў сэрцы нашу, не гадайце, прашу, я нічога ад вас не хаваю.	8.8
	Вякамі ў сэрцы чуйна праляжалі і запавет, і будучае слова, адзначана нібыта на скрыжалях, у ім хада гісторыі суровай.	14.68
	Як люд згінаўся ў ідалапаклонстве перад вялікім заімшэлым каменем, як вызнаў здзекі, здраду, праўдагонства, але не быў чужынцам	15.23
	заарканены. Як першародства светлую крыніцу бёраг у сэрцы і зацята верыў:	9.18
	агонь не згасне, полымя ўзгарыцца і рухне ап'янела крыважэрны іканастас насільніцтва і цемры.	11.47
	Хто з бізуном, хто з поліўкаю слоўнай, хто з кругавой парукаю арцельнай, дзе б'юць усе, каб не было віноўных.	13.24
	Мы раны й выдмы ўсе зямлі сваёй загоім, перададзім	8.95
	блакітную нашчадкам. Пільнуйцеся ж, каб штосьці дарагое не згінула пад варварскім заняткам.	11.13
	Хай ціхія крыніцы Крутаяра сыноў успояць для палётаў дзёрзкіх, над лёсам пакаленняў і стагоддзяў мы дні ўзнімаем сонечныя глыбы.	16.059999
	Надзея над планетай не заходзіць. Квітней, мая зямля, мая сяліба.	11.54
	Май, шчасця дай, прыходзіць раз, чаромхавым прыбоем, калі гадоў і дум запас не ўтоўпіш у абдоймы.	11.42
	Калі ваўкі ўсе за гарой, за чорным лесам слоты, і спадзяванняў светлы рой каптурыць мёдам соты.	10.23
	Кароткі май, таропкі май, я на цябе не ў крыўдзе. Будзь блаславён. За сцежку ў гай, за трапяткое прыйдзеш?	13.88
	«Не, не прыйду», — сказала ты, ці то ўсур'ёз, ці жартам. І пацямнеў адхон круты. «Не, не прыйду, не варта».	11.99
	І заскакала між бяроз галоўка канюшыны, суніца на сцяблінках кос, чырвоная хусціна.	10.02
	Той дзень мільгнуў, як і любы, з затоеннай усмешкай. Другі пагляд мне мілы быў, другія звалі сцежкі. З	15.2
	пісьма: «Што ўчуць хацеў бы ты? Прабач, пішу зусім не тое, бо знаю, не найлепшы ўрач маўчанне залатое.	11.13

End of preview. Expand in Data Studio

Сяліба

Аўтар / Author: Васіль Зуёнак
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)

Аўдыё нарэзана з арыгінальнага запісу ў зыходнай частаце дыскрэтызацыі (native), мона, фрагменты да 30 секунд. Частка калекцыі Belarusian Audiobooks (native).


Радкоў у датасеце	253
Працягласць	53 хв
Частата дыскрэтызацыі	44100 Hz
Каналы	мона
Даўжыня фрагмента	да 30 с

Структура

Кожны радок змяшчае:

audio — аўдыёфрагмент (native SR, мона, ≤30 с)
text — транскрыпцыя (Gemini + двайное ASR выраўнаванне)
duration — даўжыня фрагмента ў секундах

Апрацоўка

Аўдыёкніга разбіта на фрагменты (≤30 с) і нарэзана з арыгінальнага аўдыё ў зыходнай якасці. На краях кожнага фрагмента застаецца ≤200 мс арыгінальнай цішыні плюс 100 мс сінтэзаванай. Упэўненасць выраўнавання транскрыпцыі ≥ 0.95.